Κοίτα...Θυμάσαι;

Κοίτα...Πήρα αυτό που σου άρεσε. Σε κείνη τη βιτρίνα με τα εσώρουχα. Το μαύρο σετ με τα κόκκινα τελειώματα. Θυμάσαι; Ναι, εκείνο με τις μανσέτες και τη δαντέλα στο λαιμό. Που ενώνονται μεταξύ τους με λεπτή αλυσίδα...

Το ’κρυψα σε μια σακούλα και όταν έμεινα μόνη μου το φόρεσα. Πήγα στον ολόσωμο καθρέφτη δίπλα απ’ το κρεβάτι μου κι έκανα πόζες. Το κρεβάτι μου...Θυμάσαι;

Κοίτα...Το σουτιέν κάνει το στήθος μου σφιχτό και πετάγονται δυο βουναλάκια από πάνω. Θυμάσαι που έβαζες το δάχτυλό σου εκεί ανάμεσα και χάιδευες το σχήμα τους; Μια φορά μου είχες ρίξει σιρόπι – βύσσινο που μ’ αρέσει – και μου ’πες να το γλύψω και να σε κοιτώ. Και το ’κανα και έγιναν τα χείλια μου κόκκινα και μου τα ρούφηξες. Θυμάσαι;

Κοίτα...πιο κάτω...Μπαίνει το εσώρουχο μέσα μου. Πόσο μικρά τα φτιάχνουν...Για πρόκληση. Για κάλεσμα. Για περισσότερη ηδονή. Για να στέκεται το βλέμμα στα σημεία. Στα σημεία μου. Που ήταν και δικά σου. ΄Ετσι έλεγες. Κι έτσι σ’ άφηνα να πιστεύεις. Και συ, χωνόσουν εκεί κι έφευγες στον κόσμο τον δικό μου.

Θα ανοίξω τα πόδια μου για να νιώσω το κοίταγμά σου ξανά. Πού να ’σαι; Μπα...δε μ’ ενδιαφέρει. Θέλω όμως να παίξω με τη σκέψη σου. Λες να σου μεταδίδω την αίσθησή μου; Τι να νιώθεις τώρα;

Κοίτα...Σκύβω για να με δεις κι από πίσω. Όμορφο το μαύρο πάνω μου. Μου το ’λεγες και συ...Κουνιέμαι πέρα δώθε...Πάνω κάτω...Κυκλικά. Σαν να ’σαι μέσα μου... Σαν...σαν...

Τινάζω πίσω τα μαλλιά μου. Θυμάσαι που μου τα ’πιανες με δύναμη; Μ’ άρεσε αυτό. Και συ ένιωθες κυρίαρχος. Έτσι σ’ έκανα να νιώθεις. Σαν...σαν...

Κοίτα...Σηκώνομαι. Χαϊδεύω το σώμα μου και νιώθω την αλυσίδα να με παγώνει. Όπως με πάγωσε η σιωπή σου. Όπως μ’ έκανε να απομακρυνθώ η απουσία σου. Γιατί το λίγο σου πόναγε πιο πολύ απ’ το καθόλου σου.

Γδύνομαι...Αργά αργά με βλέμμα στο κενό. Δεν θέλω να κοιτάζω. Τι να κοιτάξω; Ένα κορμί που ήδη γνωρίζω; Ένα κορμί που κάθε μέρα γίνεται διαφορετικό; Κάτι σημάδια που δείχνουν χρόνο; Ε, και; Αγαπιέμαι κι έτσι. Το ξέρω. Γυμνή. Μέσα κι έξω.

Κοίτα...Κρύβω τα εσώρουχα στο συρτάρι. Βάζω τα βαμβακερά μου. Εκείνα που φόραγα παιδί. Εκείνα που δεν σου ’χω δείξει ποτέ. Εκείνα που δεν θα τα δει κανείς. Αλλάζω...Αλλάζω διαθέσεις όπως αλλάζω εσώρουχα. Αλλάζω ύφος όπως αλλάζω εικόνες. Αλλάζω έκφραση όπως αλλάζω στάσεις...

...Μα...εμένα...δεν με αλλάζω για κανένα καινούργιο κενό...


...Στο ’χα πει...Θυμάσαι;

.