ΕΛΑ ΣΤΗ ΘΕ(Ι)Α

Είχε πάντα μια προτίμηση στους μικρότερους. Ε, πώς να το κάνουμε. Αφού τη γούσταραν και κείνοι,τέτοια χατίρια δεν τα χαλάμε. Κι όταν λέω, χατίρια, μη πάει ο νους σας στο γρήγορο κι εύκολο, εντάξει; Να...πώς να το πούμε. Της άρεσε το παιχνίδι. Κι η ιδέα να κάνει κόρτε με πιο μικρούς, δεν ήταν κι άσχημη. Ε...για πόσο θα μπορούσε να το κάνει;


Το θέμα ήταν άλλο. Πως ο πούστης ο κόσμος κολλάει εύκολα ρετσινιές. «Τεκνατζού» την είπε κάποιος. Ε, και; Από πότε είναι βρισιά αυτό; Και γιατί να είναι, μου λέτε; Όταν ένας αρσενικός π.χ. σου ρίχνει δεκαπέντε χρονάκια είναι όλα ok κι όταν τα ρίχνεις εσύ είσαι η μαρκαρισμένη; Δε πάμε καλά. Καθόλου καλά.

Σιγά μη πτοήθηκε. Πέρασαν δυο λεπτά και το ξέχασε. Άντε καλέ από κει, οι ζηλιάρηδες. Όσες γυναίκες συμφωνούν με τον χαρακτηρισμό είναι γιατί δεν τους κάθισε ποτέ τεκνό. Οι δε άντρες, επειδή δεν θέλει να τους κάτσει η συγκεκριμένη γκόμενα. Και γιατί να κάνουμε τη χάρη στον καθέναν, ε; Γιατί;


Έβαλε τη γόβα και το φόρεμα το ξώπλατο. Τόνισε τη βλεφαρίδα. Έβαλε και το κραγιόν το κόκκινο. Της φωτιάς. (Εντάξει, σήκωσε και λίγο το στήθος, υπάρχει πρόβλημα; ). Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Θεά! Φόρεσε και το στρινγκάκι κι ας την έκοβε στο περπάτημα. Ε, όλα θέλουν τη θυσία τους. Και οι μικρότεροι, το θέλουν το ιδιαίτερο. Θα μου πεις, κι οι μεγαλύτεροι το θέλουν, αλλά δεν μιλάμε τώρα γι’ αυτούς. Οι μικρότεροι...χμ..να...μια «θεία» με στρινγκάκι πάντα την προτιμούν ως φαντασίωση.


Μπήκε στο αμάξι κι έβαλε μπρος. Άνοιξε το ραδιόφωνο. «Του αγοριού απέναντι». Το αγαπημένο της τραγούδι. Το ’βαλε στο τέρμα. Ρε κοίτα κάτι συμπτώσεις. Στ’ άστρα είναι γραμμένο το ριζικό της, δε μπορεί. Κι όλο το σύμπαν συνωμοτεί κι αυτή τη φορά για το καινούργιο της αμόρε...



...μόνο...να μην την έκοβε αυτό το γαμημένο το βρακί...



.