Θου Κύριε φυλακί τη μοναχή μου

"...Της τον έχωνε με δύναμη καθώς εκείνη ήταν σκυμμένη στα τέσσερα με τους αγκώνες στο πάτωμα. Το όργανό του σκληρό, όργωνε τα σωθικά της σκίζοντάς την από τις τρύπες που του πρόσφερε έτσι όπως είχε τουρλώσει τα οπίσθιά της. Μια φορά στη μια τρύπα, μια στην άλλη. Εναλλάξ χωρίς σταματημό. Κι αν στέγνωνε, την έφτυνε για να γλιστράει ευκολότερα. ΄Η ανάλογα, την πόναγε για να την ακούει να φωνάζει. Της τράβαγε τα μακριά μαύρα της μαλλιά φέρνοντας την πλάτη της κατά πίσω. Είχε πάρει μια έκφραση κατακτητή κι εκείνη ήταν η φοράδα που τον ταξίδευε ανάμεσα από φαράγγια ανεξερεύνητα.

Σε σκίζω μωρή πουτάνα, της φώναζε ενώ μπαινόβγαινε μέσα της με φόρα έχοντας τα μάτια του πότε κλειστά πότε ανοιχτά. Άλλοτε φανταζόμενος μάχες, κρατώντας το λάβαρο και οδηγώντας το πλήθος εναντίον αόρατων εχθρών, κι άλλοτε κοιτώντας την για να βλέπει να ανοίγουν οι ρωγμές της και να ξεχύνονται στάλες αίμα από τις πληγές που τις έκανε η αγριάδα του. Κι εκείνη να στήνεται, να ανοίγει τα κωλομέρια με τα δυο της χέρια και να κουνιέται πέρα δώθε.

Όταν της άφηνε τα μαλλιά, εκείνη έπεφτε με τα μούτρα στην γκομενίτσα που είχε από κάτω της. Με μιας, ξεδιψούσε απ’ την υγρασία που χυνόταν ανάμεσα απ’ το καλοξυρισμένο λοφάκι που έβλεπε μπροστά της και που ξεπρόβαλε από τα ορθάνοιχτα πόδια της ντελικάτης πεταλουδίτσας που ψάρεψαν πριν λίγο οι δυο τους απ’ το πεζοδρόμιο. Η γλώσσα της έφερνε κύκλους στην ερεθισμένη κλειτορίδα που είχε ανάμεσα απ’ τα χείλη της και που έκανε το σώμα της να τραντάζεται με κάθε άγγιγμα. ΄Εγλυφε με ορμή και συνάμα λυτρωνόταν από την ξηρασία που της προκαλούσαν οι επαναλαμβανόμενες γρήγορες ανάσες της, καθώς ο γαμιάς πίσω της εξακολουθούσε να την πηδάει ασύστολα στολίζοντάς την με ολοένα και περισσότερα κοσμητικά. Φάτον σκύλα γυναίκα, ξεσκισμένη πόρνη του κερατά. Πάρτον να τον νιώσεις μέχρι το λαιμό!

Είχε πάρει φωτιά από πίσω ενώ μπροστά στα μάτια της ήταν απλωμένη μια πεδιάδα που πάνω της κυλιόταν, την έπινε και τη λουζόταν. Κι όταν άφηνε τα χέρια απ’ τα κωλομέρια της, γράπωνε τα λεμονάτα στήθη που κουνιόντουσαν απέναντί της και τα τσίμπαγε, τα ζούλαγε, τα χούφτωνε και έπαιζε με τις ρόγες που της προκαλούσαν ανατριχίλα. Η άλλη φώναζε σα μικρό ζωντανό που το πιέζουν ανάμεσα σε δυο παλάμες και δεν το αφήνουν να ξεφύγει. Μα της άρεσε της καριολίτσας. Της άρεσε τόσο πολύ που έχυνε συνέχεια κάνοντας το κορμί της να χτυπιέται ολόκληρο και να λέει πως δεν θέλει να σταματήσουν να τη ρουφάνε..."

Η αδελφή Θεοδούλη τσάκισε τη σελίδα του βιβλίου αναστατωμένη. Δεν ήταν εύκολο να συνεχίσει άλλο την ανάγνωση. Ήδη τα χέρια της έτρεμαν εδώ και ώρα. Ανάμεσα απ’ τους μηρούς της ένιωθε μια μικρή ταραχή. Οι ρόγες της είχαν σκληρύνει και μια στάλα ιδρώτα χυνόταν απ’ το μέτωπό της προχωρώντας προς το λαιμό, αφού πρώτα είχε περάσει απ’ τα μισάνοιχτα χείλη της. Έκανε γρήγορα το σήμα του σταυρού, κοιτώντας στο ημίφως μήπως κάποιο αδιάκριτο βλέμμα την είχε δει να τρυπώνει κρυφά στη βιβλιοθήκη της ηγουμένης. ΄Ωστε γι’ αυτό ήταν απαγορευμένη η πρόσβαση σ’ αυτό το μέρος. Εδώ, υπήρχαν τα μυστικά του κόσμου...

Έφυγε στα γρήγορα τρέχοντας προς το κελί της. Διπλοκλείδωσε και άναψε ένα και μοναδικό κερί. Οι σκιές που σχηματίστηκαν στους πέτρινους τοίχους, κάθε άλλο παρά καθησυχαστικές ήταν. Είδε να σχηματίζονται μορφές που δεν είχε ξαναδεί. Μορφές που την καλούσαν να πάρει μέρος στα παιχνίδια τους. Μορφές που της έγνεφαν και την προέτρεπαν να παραδοθεί. Είδε και τον επιβήτορα του βιβλίου που διάβαζε πριν, να ορθώνει το τεράστιο όργανό του και να το προτείνει προς το μέρος της. Και μπροστά της, σαν να είδε ξαπλωμένη και με ορθάνοιχτα πόδια την μικρή πόρνη να περιμένει την δική της καυτή γλώσσα για να αρχίσει να χύνει το γλυκό της το ποτό.

Η αδελφή Θεοδούλη άνοιξε τα χέρια. Έφερε μια στροφή γύρω απ’ τον εαυτό της. Κι ύστερα κι άλλη μια. Κι άλλη. Έπειτα σήκωσε αργά αργά το ράσο της. Κατέβασε την κιλότα κι έσκυψε στο πάτωμα. Άνοιξε τα κωλομέρια της διάπλατα κι άρχισε να κουνιέται νωχελικά. Ο άνεμος έγλυφε τα απόκρυφά της και οι σκιές την πλησίασαν ακόμα περισσότερο...

Αύριο θα ορκιζόταν μοναχή...

...μα απόψε η νύχτα ήταν δικιά της...

.