Πάρε μου μια πίτα

Να τις βλέπεις μέσα από το τζαμάκι να σε κοιτούν προκλητικά. Ζεστές, μυρωδάτες, μοσχοβολιστές. Μόλις ξεφουρνισμένες. Σαν κάτι ιδέες που δεν μπορείς να τις κρατήσεις για πολύ στο κουρκούτι που έχεις για μυαλό και τις εκσφενδονίζεις κι όποιον πάρει ο χάρος.

Πίτες...

Η γέμιση δεν έχει πάντα σημασία. Σημασία έχει η φάτσα τους. Η μόστρα ντε. Το «πάρε με» που σου σιγοψιθυρίζουν όταν προκλητικά σε κοιτούν με τα μάτια της ψυχής τους, την ώρα που απλώνονται νωχελικά πάνω στο ταψάκι.

Κι εσύ, αδύναμος να αντισταθείς, τραβάς το κοντινότερό σου άτομο που έτυχε εκείνη την ώρα να περνά δίπλα σου. Το κοιτάς με βλέμμα χιλίων αθώων καρδιναλίων (μαζί με τα λιβανιστήρια τους που σου προκαλούν οράματα με αιθέριες υπάρξεις να χορεύουν πετώντας ένα ένα όλα τους τα ενοχικά συμπλέγματα) και του λες με ύφος μελιστάλαχτο συνοδευόμενο από παρατεταμένο βλεφάρισμα:

Πάρε μου μια πίτα...

Και αυτός, ανήμπορος να αντισταθεί στο κάλεσμα του απρόσμενου, να πηγαίνει υπνωτισμένος με κινήσεις που τις υπαγορεύει το αλόγιστό του και να τη ζητά.

Και να στην προσφέρει. Και να σε κοιτά. Περιμένοντας να του πεις τουλάχιστον ένα ευχαριστώ. Μα εσύ δεν έχεις χρόνο για τέτοιες τυπικούρες. Βασικά, δεν έχεις χρόνο για τίποτα. Ούτε καν για να γευθείς κατά πώς πρέπει το αξιοζήλευτο δημιούργημα που έχεις κλεισμένο μέσα στις χούφτες σου.

Γιατί σαν το μυαλό σου είναι στην επόμενη κίνηση η χαρά της πίτας πάει περίπατο. Κι εσύ δεν έμαθες ποτέ να γεύεσαι το αυτονόητο. Πάντα ήθελες και κάτι παραπάνω.

Μαλάκα!

.