Του μπογιατζή ο κόπανος

Φούξια βγήκε ρε. Ευτυχώς όχι πολύ έντονο. Με μια δόση μωβ μέσα. Για δυο σημεία στην μπατούρα ψηλά μιλάω. Τουλάχιστον να ταιριάζει με το λιλά στους τοίχους. Το οποίο σημειωτέον το ’θελα κι αυτό πιο σκούρο. Μα γιατί η φύση μου παίζει παιχνίδια; Δεν μπορώ αυτό που βλέπω στο χρωματολόγιο, ακριβώς αυτό να βγει και στους τοίχους μου; Θα μου πεις, μανάρι μου, ανακατώθηκε με το ροδακινί από κάτω. Ναι, καλά. Αυτό όμως θα έπρεπε να μου το πει ο μπογιατζής. Δεν υποχρεούμαι να τα σκέφτομαι όλα εγώ. Αμάν, πια. Πόσα να χωρέσει το μικρό μου κεφαλάκι;

Το ταβάνι το έκανα με συννεφάκια. Όταν το πρωτόδα, πριν πάρει την τωρινή του μορφή, έπαθα ένα σούπερ ταράκουλο. Κόκκινο ταβάνι με πινελιές δώθε κείθε δεν είχα ματαδεί. Σα γιαπί έμοιαζε η κρεβατοκάμαρά μου. Εχμμ...μωρό μου...(προσφώνηση στον β’ μπογιατζούκο, γιο του πρώτου) να το περνάγαμε αλλιώς γιατί έτσι όπως το βλέπω γυρνάει το μάτι μου περίεργα; Το τεκνό κοίταγε το μάτι μου. ΄Αντε να εξηγείς τώρα. Να μη τα πολυλογώ, μου έκανε το χατιράκι και πήραμε άλλο χρώμα κι ένα παράξενο ρολάκι με κάτι δερμάτινα φιογκάκια και κάναμε τεχνοτροπία ταβανέ. Και με το ίδιο κάναμε και το φούξια που έλεγα πριν.

Τα αστεράκια στο ταβάνι, μου τα κόλλησε σήμερα. Του έδινα ένα ένα, παίρνοντάς τα απ’ το σακουλάκι και του έλεγα πού τα βάζει. Τότε ήταν που παρατήρησα και τις γάμπες του. Στη μια είχε τατού μια γκόμενα με σορτς που φαινόταν το μισό της κωλαράκι και στο άλλο είχε το «αυτό» του Κινγκ (you know, τον κλόουν με τα μπαλόνια που έπαιρνε τα παιδάκια). Και κάπου πιο πάνω (ε, το μάτι μου τρέχει, δεν το ελέγχω) είχε τον Hannibal Lecter. Την μπλούζα δεν του την σήκωσα (ακόμα) για να δω τι άλλο έχει από κάτω. Μ’ αρέσει οι αποκαλύψεις να έρχονται σιγά σιγά. Αν τα δεις όλα απ’ την αρχή, πάει η αγωνία. Και σημειωτέον η αγωνία έχει την μεγαλύτερη καύλα (καλά, όχι σε όλες τις περιπτώσεις).

΄Οταν μου κάνεις τις ντουλάπες μανάρι μου, θα μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ εδώ; ανοιγόκλεισα αθώα τα ματόκλαδα περιμένοντας απάντηση.

Αν είναι ανοιχτά όλη μέρα, ναι αμέ!

Μωρ’ τι μας λες; Θα μαστουρώνω όλη νύχτα, λέμε. ΠαραπΕοντας θα πηγαίνω την άλλη μέρα. Αλλά ο μπογιατζούλης το χαβά του. Καλά, μερικοί όντως δεν καταλαβαίνουν ή το παίζουν χάπατα; Θα μου πεις, με τατού τον Hannibal μη περιμένεις και πολλά. Η σημερινή νεολαία ξέρει να χειρίζεται μια χαρά τον κόπανο ίσως γιατί έχουν κοινά στοιχεία (καλά, εντάξει. ΔΕΝ το λέω για όλους!).

Ρε συ, είχα εγώ βιβλίο με το «1000 περίεργα αντικείμενα;». Και μάλιστα στα αγγλικά; Κοίτα να δεις τι ανακαλύπτεις με κάτι εκκαθαρίσεις. Το τι έχω μαζέψει για το υπόγειο δε λέγεται. Τόσα πολλά, που το μόνο που μπόρεσα να κάνω μέχρι στιγμής είναι μια γερή προσπάθεια να το ξεχάσω. Ότι μπορείς να κάνεις αύριο, γιατί να το κάνεις σήμερα; Έτσι δε λέει ένα σοφό ρητό; Οσμίζομαι πως θα αφήσω στο σπίτι τα μισά αντικείμενα. Ή μάλλον, αυτός είναι ο σκοπός. Την κατάληξη δεν την ξέρω ακόμη αν και...

...ουπς! παρακαλώ; Έρχομαι, έρχομαι!

Αχ σόρρυ. Δεν προλαβαίνω να γράψω άλλα προς το παρόν. Με φωνάζει το «αυτό». Να ανακατώσουμε μαζί κάτι χρώματα, λέει, να δω πώς γίνεται. Για σώπα. Μεσημεριάζοντας αρχίζουν και ξυπνάνε μερικά. Πάωωωωωωωωωωωωωω....

.