Όχι. Δε ζεσταίνομαι. Νταξ;

Αναφερόμενη στην ανυπαρξία της μελαμψής ακρίδας σε προηγούμενο άρθρο μου στον ντέιλι πλάνετ – ναι εκεί που γαμιέται ο σούπερμαν - μου έστειλε κάποιος πεσκέσι άχνη ζάχαρη μέσα σε λουκουμάδες εμπριμέ. Να ήταν η έλλειψη καλού γούστου που το έκλεισε σε φάκελο ταχυδρομικό χρώματος βεραμάν, ή χάθηκαν οι κονσέρβες ποιότητος με σκέπασμα «κλατς»;

Δεν ξέρω ρε γαμώτο. Απορώ με μερικούς που ψάχνουν νοήματα μέσα σε μελωμένα ασυμπούρμπουλα ελικοειδή σχηματάκια που φτιάχνουν τα υπολείμματα μερικών σλουρρρπππ που μένουν άγλυφτα σε ξεγάνωτα ταψιά. Μα είναι ανάγκη, δηλαδή, να υπάρχει παντού το αποτύπωμα του εγκρατούς ασυνείδητου ή της απερίφραστης εκφοράς που επιφέρει μια άποψη με συνέχεια;

Το θέμα είναι πως νιώθω ότι δεν θέλω να πάω πουθενά. Τι διακοπές και αρχιδιές. Κι αν λυθούν τα σκοινιά της εγκεφαλικής μου συν-ουσίας πού θα βρω μόλο μετά να δροσίζω τις γάμπες μου; Κι όχι τίποτα άλλο, μα έχω δει ότι οι μπρατσαράδες που τραβούν πίσω τις μαούνες είναι μπλιαχ! Δε το θέλω ρε συ με την αλμύρα. Έχω ανάγκη τις γλύκες μου…

…πώς να το κάνουμε;

.