/

Παρατηρούσε πίσω από τα φυλλώματα τους μίσχους της σκεφτόμενος πως αν τον περιλάβουν τα χέρια τα δικά της, ακόμη ένα σημάδι/σφραγίδα θα αφηνόταν στο σημείο εκείνο της γραβάτας που ο κόμπος μοιάζει στολίδι μοναχό. Κι ας μη φόραγε γραβάτα όταν κατέβαζε το φερμουάρ πίσω από κατουρημένες γωνιές που έζεχναν φθινόπωρο. Κι ας μην ήξερε να παραγγέλνει κονιάκ πέντε αστέρων συνοδευόμενο από σπασμένο κομμάτι σοκολάτας. Πικρής. Σα τη γεύση που είχε το αιδοίο της όταν αποφάσιζε να μην αρέσει στους γλυκείς. 

Παρατηρούσε τις αντιδράσεις της ακόμη κι όταν άναβε ένα υποτιθέμενο τσιγάρο και φυσούσε την ομίχλη στα στήθια της πρώτης γυναίκας που την είχε ξεπαρθενέψει. Κι ας μην υπήρχε εικόνα πουθενά για να καταδεικνύει το χάος ανάμεσα απ’ τα πόδια της. 

/ όχι άβυσσος, ξεγραμμένε. όχι άβυσσος. είπα «χάος»/

Σκεφτόταν την έκφραση «τα κάνει όλα» πιπιλώντας στο στόμα φαντασιώσεις στις όχθες του Σηκουάνα, τη στιγμή που οι αρουραίοι ξέσκιζαν το πτώμα μιας νεφροπαθούς. Γέμιζε τις γέφυρες δακτυλικά αποτυπώματα βουτώντας πρώτα τη γλώσσα σε μελάνι της σουπιάς. Κι έγνεφε σε μικρούς εκδιδόμενους γλάρους να στήσουν οπές σε χρόνους/κατάρτια πηγμένων οργασμών.

Εκείνη, ήταν η πιο ευτυχής πριγκίπισσα ενός μύθου που δεν μεταδόθηκε ποτέ. Ακριβώς και μόνο γι’ αυτό τον λόγο. Οι ευτυχείς, δεν έχουν θέση μεταξύ των κομψών κριτικών της γεύσης. Αν το πιάτο δεν μυρίζει καμένο χάδι, δεν μπορεί να διατεθεί προς πώληση στα εστιατόρια των ζωοδόχων πνιγμών. Αν το κόσμημα δεν πληροί τις προδιαγραφές της αίθουσας του θρόνου, τότε κρύβεται μαζί με τις στάχτες κάτω από το τζάκι. Αν το θεριό έχει στα νύχια λίμα, τότε αναγράφεται ως κομπάρσος ιστορίας. Ανάξιος για αφήγηση. Λειψός για υπόκλιση. Σακάτης για ευχή.

Παρατηρούσε τις παύσεις της και έκρινε πως είναι προβληματική. Αφελής για συνέχεια. Μικρή για μπουρδελότσαρκες. Και τόσο μεγάλη για αλήθειες.

Έσκισε τον λογαριασμό και έφαγε τα πλήκτρα του τηλεφώνου που κρεμόταν στην έξοδο κινδύνου. Κι έφυγε όπως εμφανίσθηκε. 

Με την κρίση του να προωθείται.

.

...

.

Δεν έχει εικονίσματα εδώ. Αλμύρεψαν με τον καιρό κι έδωσαν τη θέση τους σε αποτυπώματα αναρτήσεων.

Οι τρύπες απ' τα καρφώματα, χάσκουν ορθάνοικτες για μεταμεσονύκτιες φωτιές.

(θαρρείς πως θα γλυτώσεις?)

Ξημερώνουν συννεφιές, αγαπημένε.

Γι αυτό και θα σου κάμω το καλύτερο φαί.

Είναι κι αυτό μία κατάνυξη.

.

..

Αγωνιώ να δω έναν βυθό και να ανασάνω τρίαινες. Ήλιους αλήτες και κοπρίτες δορυφόρους. Να γεννοβολούν φαλαινοθηρικά σκασμένα στο χρυσάφι. Και λάσπες/ορυζώνες στις γούβες του λαιμού. Μόνο εσύ ξέρεις πόσο μου τη δίνουν τα κρίνα που ανθίζουν στην παλάμη. Μου ’ρχεται να δώσω μια και να τα πνίξω με σάλιο μοχθηρό. Να χαθούν στο δηλητήριο και στη μπόχα από δόντια σαπισμένα . Τέτοιος θάνατος αξίζει στα μη εκπληρωμένα. Ακαριαία βίαιος και αδυσώπητος. Και χωρίς να αναφέρεται στο δελτίο των επτά αστέρων. Να κακαρίζουν έξω απ’ την πόρτα τα πορνίδια και να χουφτώνονται από μπάφους εραστές.

/άσε κάτω τον δίσκο με το βασιλόπουλο, γκαρσόνε. Ορέγομαι το μήλο της μανδάμ/

Στα πόδια παντόφλες με την ρόζμαρυ (καλά να πάθεις καριόλα που δεν έγινες καρτούν) και στο μοχλό μια νιότη. Ο στυμμένος ήλιος, παλικάρι μου, θέλει μεγάλη τσέπη να χωρέσει. Μπαλωμένη από ράφτρα γυναικεία. Κι όχι από αδερφή κραγμένη στις σκηνές του Παρισιού. Ο λέων της Νεμέας καμαρώνει ως συμπληρωμένο σκηνικό. Στην γάμπα, χτυπημένος τατουάζ – της μόδας η καυλίτσα – και περνά δε περνά η κυρά Μαρία από τους κήπους τους παλιούς. 

Σου είπα, ψες, πως ερωτεύομαι καθάρματα και μου αντιγύρισες ομοίως: κι εκείνα σ’ ερωτεύονται μωρό μου.

Ήθελα να ’ξερα άμα ζούσα τι τραγωδία θα ’γραφες για πάρτη μου. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά έχω άχτι μια δεύτερη θυσία κεκλεισμένων των στιγμών.

.

.

Ίσως, λέω, υποδύθηκα ρόλο

κοριτσιού με μύτη αστεία

σελιδοδείκτη σε τόμο

ύλης διδακτέας κι απαρέγκλιτης.

Λησμονημένη σε υπόγειο μυστικό

μετρίας κλάσης ξωτικό με

φωνή διαστροφική για εκκλησία.

Ίσως, φταίω, για αιώνων λάσπη

απορίας καταδίκη κι απιστία

ορμής μενεξεδιάς και άλουστης

μισής ζωής κλεμμένη ιστορία.

Ίσως και να είμαι ψέμα

μια πομπώδης λιτανεία

βελόνα σάπια ζωντανή

καρφιτσωμένη σε σκιάχτρο

δευτέρα παρουσία.

Μπορεί να είμαι και τίποτα

στου χρόνου τον καπνό

ακάπνιστη μαριχουάνα

ένα παράξενο φρικιό.

Κι αν κάτι, ίσως, είμαι

άσε να το βρω όταν

στα χέρια σου με πλάσεις

με βλέμμα πρόστυχο κι αγνό.

Όλα είναι πεταλούδες

Ξέρεις τι θα ήθελα, ε? Εκείνο το ξημέρωμα ανάμεσα στα πόδια σου που λαχταρά για ψήσιμο στους 180^ο με πασπάλισμα μαύρης ανδαλουσιανής συνύπαρξης. Με ενοχικό ακομπλεξάριστο σύνδρομο φωτεινής παράλυσης. Ξέρω, μετέπειτά μου. Οι επιθυμίες μου είναι όπως και οι διαγνώσεις μου. Δυσκολοερμηνευόμενες. Μα δεν ζητώ να γνωρίζεις μια απ’ όλα για να παρεισφρήσεις στο ασυνεννόητο μου. Φτάνει που προσπαθείς να διαβάζεις ένα ένα τα λεξικογραφήματα αφήνοντάς τα να πάρουν τον αέρα που τους αρμόζει.

Χθες άκουσα μια φωνή απ’ το πουθενά, έτσι όπως γίνεται κάποιες φορές που σε ζαλίζει η απόχη της εποχής που προσπέρασε χωρίς να προλάβει να βάλει το σύνηθες αποτύπωμά της. Ήταν σα κρότος πόρτας του φεύγω δηλώνοντας μη επικείμενη επιστροφή. Φυσικά και δεν τρόμαξα. Έχω συνηθίσει από κρότους παρόμοιους. Μάλιστα θα έλεγα, πως αρέσκομαι στη χρήση τους προσθέτοντας μια ελαφριά και άτυπη δική μου μουσική υπόκρουση. ΜΜΜΜππππααμ! χόρεψα φέρνοντας μια στροφή γύρω από το τίποτά μου. Κι ύστερα ξεκίνησα από εκεί που με είχα αφήσει. Ευθύς δυο βήματα κάτω απ’ το πάτωμα.

Αυτό που μου άρεσε ήταν το σχέδιο που πλέκεις την κορδέλα σου, φίλτατε. Μη ρωτήσεις πώς μπόρεσα και την είδα. Όλα τα καταφέρνω αν τα χρειάζομαι στ’ αλήθεια και ομολογώ πως η μωβ σου απόχρωση έκλεψε τις εντυπώσεις. Ευτυχώς που κανείς άλλος δεν υπήρχε στην πιάτσα για συζήτηση. Αλλιώς θα κουραζόμουν, νομίζω, να καθόμουν να εξηγώ γιατί θέλησα να σε συναντήσω. Ίσως επειδή ήδη πληρώνω 100 νομίσματα κάθε μήνα για εξομολόγηση σε έναν ψυχρό απαιτητή. Πηγαίνω όμως, με τη γνώση πως δεν θα με λυτρώσει. Κι αυτό κάπου με ικανοποιεί. Επειδή αν πίστευα πως υπήρχε λύση, σίγουρα θα την έβρισκα μονάχη. Ετούτο το παράτυπο, είναι επειδή θέλω να λέω πως το έπραξα κι ας με σφάζει στα μη κατατεθειμένα προς δήθεν μελλοντική χρήση ομόλογα.

Σήμερα εξακολουθώ να είμαι εκτός του χθες και μια πριν το αύριο. Έτσι δεν συμβαίνει με τα νεκρόφυτα? Ρουφάνε δέσμιους χάροντες και βγάζουν απ’ τα ρουθούνια Αχέροντες καπνούς. Η βάρκα μου προχωρά σε μαύρο νερό, ζωοποιέ μου άρχοντα, κι εγώ πέταξα το κουπί για να σωθεί ένα ρήμα. Ανέκαθεν έλεγα πως ήμουν της προσφοράς. Η ζήτηση, πλέον, είναι αναλώσιμη.

Πάλι θα μου πεις πως δεν κατανόησες μα δε με νοιάζει. Έτσι κι αλλιώς, δεν υφίσταται τύχη που να παρέμεινε πάνω από ένα δευτερόλεπτο ενός ελάχιστου χρόνου σε τούτη τη διάσταση. Τα πραγματικά γεγονότα ήδη έχουν γίνει αλοιφή πάνω στα βλέφαρα, πριν της γέννας το κλάμα. Ύστερα, όλα είναι μια ανεμοστρόβιλη στάχτη. Μη ψάχνεις διέξοδο στην ασυνέπεια των περιγραμμάτων.

Όλα είναι πεταλούδες…

.

Μεταξύ μας

μεταΞύ μας, θα προτιμούσα το ξ να μην έχει την κόψη που κάνει ο λάρυγγας όταν το προφέρει εν στεγνώ.


Μεταξύ Μας, θα ήθελα τα μ να ακούγονται πιο μεστά – σα να είναι χορτάτα πριν τα πάρει ο ύπνος.


μΕταξύ μας, θα μου άρεσε το ε να φωνάζει ηχηρά σα να σαλπίζει εγερτήριο χαρμόσυνης ημέρας.


μεταξΥ μας, θα ήταν καλό το υ να μην είναι εντελώς αχνό, μα να τιμά την κατάληξή του πονηρά.


μεταξύ μαΣ, τι υπέροχο θα έμοιαζε άμα το ς ήταν λιγουλάκι ψευδό ώστε να ακούγεται ως παράταση!


μεΤαξύ μας, δεν θα ήταν ανατρεπτικό αν το τ προφερόταν ως γρήγορο κι ανήθικο;


μετΑξύ μΑς, θα ήμουν ικανοποιημένη αν τα α γελούσαν ντροπαλά υπονοώντας τα αυτονόητα.


ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ, τέλος, θα γούσταρα ο τόνος στην προφορά να έμοιαζε Μετάξι μας.

Χωρίς επειδή

Να λοιπόν που το διπλό το ένα κοντεύει να βγάλει αέρα. Στης σπηλιάς την υγρασία, φτιάχνω τελετή προορισμού, αγναντεύοντας επιπόλαιες προςμονές. Είναι αλήθεια τελικά, πως τα βράχια στάζουν αλμυρό σκέπασμα όταν αφήνονται στον άνεμο της αγάπης. Όταν μεθούν με το ποτό του βάθους. Κι όταν ξαπλώνουν την υπόστασή τους χωρίς να αναρωτιούνται πώς κατάφερε ο χρόνος να καλύψει τις ρίζες τους.

Η υπεροχή, αγαπημένε μου ανέπαφε, έγκειται στην ουσία της διάστασης. Ενός σύμπαντος που φέρνει μέσα του τα γνωρίσματα της μετουσίωσης. Της λαχτάρας. Του ριζικού. Ερωτευμένοι με την απέθαντη γνώση της σπατάλης, ο δωδέκατος αυγερινός υποκλίνεται στην αλλαγή της πυγμής.

Αγαπώ σε, ανήθικε.

Χωρίς επειδή.

Ang.R