Α! πρέπει να σου προσφέρω ένα τραγούδι μου φαίνεται...
:)
Και βάζω να πιω και μια βότκα τώρα γιατί…
…κάτι μου έκανες απόψε...γλυκό…
…μην ανησυχήσεις…
(γμτ)…
Διάβασε το μήνυμα που της έστειλε ο άγνωστος γι’ αυτήν άντρας κι ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. Χαμόγελο παράξενο. Με ερωτηματικό. Μα και με μια γνωστή αίσθηση. Αίσθηση παράξενη. Απ’ αυτές που νιώθεις όταν έχεις συναντήσει παρόμοιες καταστάσεις, ανεκπλήρωτους έρωτες, χαμένα όνειρα, νέες αναζητήσεις. Το μυαλό κάνει τα παιχνίδια του άλλωστε. Κι είναι φορές που θες να το χρωματίσεις με μια δόση κόκκινου παραπάνω.
Έτσι, του απάντησε:
Άνοιξε την ένταση και ξεχύθηκαν οι νότες του τραγουδιού που της έστειλε. Χαμογέλασε. Περπάτησε λίγο στο δωμάτιο κι έσφιξε τα χέρια γύρω απ' το στήθος της. Χαμήλωσε το φως...
Οι νότες συνέχιζαν το τραγούδι τους φέρνοντας εικόνες νύχτας. Εικόνες φωτιάς. Εικόνες ενός άνεμου να φυσά και να κάνει τα φύλλα να τρέμουν...
Έβαλε κι εκείνη ένα ποτό. Μ' ένα παγάκι να διαλύεται αφήνοντας δυο στάλες να χυθούν έξω και ν' ακουμπήσουν την παλάμη της. Έσκυψε και τις έγλειψε. Μια τούφα απ' τα μαλλιά της έπεσε στα μάτια της, μα την άφησε εκεί...
Στην υγειά σου, του ψιθύρισε...
...και είναι σίγουρη πως την άκουσε...
Μερικές φορές δεν έχει σημασία το μετά. Το τώρα θέλει τη γεύση του. Έστω και μέσα από πνοές που δεν συναντιούνται σε κοινό χώρο, μα τους αρκεί η αίσθηση του κοινού ουρανού...
Καληνύχτα...
.
.
23 κεραυνοί:
ο ρομαντισμός θα χαθεί...
...αν χαθούν οι ρομαντικοί...
;)
Εγω θελω αυτο το φορεμα τωρα !!!!
* Μαρία μου...
έρχεταιιιιιιιιιιιι...
:)))
φιλιά βρόχινα...
δεν έχει σημασία το μετά; δεν ξέρω. ίσως και να μην έχει τόσο όσο το τώρα. μα με κοινό χώρο. όσο μαγικός μπορεί να είναι ένας κοινός ουρανός και τα παιχνιδίσματα του μυαλού, ολοκληρώνονται σε κοινό χώρο. και ας μην ολοκληρωθούν ποτέ πραγματικά.
* basnia...
είναι μερικές φορές που ξέρεις πως το μετά...
...δεν θα έρθει ποτέ...
...
φιλιά βρόχινα...
Έχεις δίκιο.
Καμιά φορά τους αρκεί η αίσθηση του κοινού ουρανού...
Μπορεί να είναι και το μόνο που θα έχουν ποτέ.
Υπέροχο το Fado!
* Lilith...
κι ίσως μια στιγμή να είναι αρκετή για λίγο παραμύθι...
:)
φιλιά βρόχινα...
Αν το τώρα δεν έχει τη γεύση του, το μετά δεν έχει αξία...
Εξαιρετικό Νεράιδα μου,περιέγραψες το τραγούδι με τον καλύτερο τρόπο!
Καλησπέρα...
* καλησπέρα κούκε μου...
:)
σου χαμογελάω όποτε περνάς από δω. το νιώθεις, ε;
ναι, για να έχει αξία το μετά, το τώρα χρειάζεται το δικό του χρώμα...
φιλιά βρόχινα...
Το μετά τα περιπλέκει όλα. Πιο καλά στο τώρα που δεν χαλάει τα χατίρια στο μυαλό.
Καλό βράδυ.
Τώρα... Τι είναι το μετά; Ένα αργοπορημένο τώρα.
Στήριξε το κεφάλι του στα δυό του χέρια στο γραφείο μπροστά στον υπολογιστή..διάβασε όλα τα μηνύματα...
μερικές φορές δεν έχει σημασία το τώρα..αλλά η αδιάκοπη προσμονή του μετά..
μαλακίες σκέφτηκε...
αισθάνθηκε ένα κενό μέσα του και αυτή τη φορά δεν ήταν ποιητικό..
στο ψυγείο είχε ένα καλό τυρί που γεμίζει κενά.
Μερικές φορές δεν έχει σημασία το μετά. Το τώρα θέλει τη γεύση του.!Καληνυχτα κόκκινη νεραιδα...Η φωτο στην αρχή ειναι τρομερή...να την κρατήσεις,σου ταιριάζει!
* sterianizali...
το μυαλό θέλει τα παιχνίδια του για να κατασκευάζει όνειρα στο εδώ...
φιλιά βρόχινα...
* αδερφούλη...
εσύ πότε θα έρθεις; τώρα ή μετά;
:)
φιλιά βρόχινα...
* taki...
:)
δοκίμασε λίγο απ' το έδεσμά του και πέρασε τη γλώσσα του στα χείλη. το στομάχι ακόμη γουργουρίζει, μα τουλάχιστον δεν διαμαρτύρεται όπως πριν...
τώρα του ξαναπερνούσαν σκέψεις και ζουζούνιζαν από πάνω απ' το κεφάλι του σαν τις μέλισσες. το μυαλό δεν γεμίζει τόσο εύκολα και δεν το ξεγελάς σαν το έχεις μάθει να πετάει...
την άλλη φορά θα ζητήσει μια απόχη. μια απόχη απ' αυτές που αντί πεταλούδες πιάνουν όνειρα. μα και πάλι...
...φυλακίζονται τα όνειρα; όχι όχι...
μα επιτέλους! τι θα γίνει νυχτιάτικα; ο υπολογιστής ακόμη εκεί να πετάει μηνύματα. κι αν τον κλείσει, πάλι σωρό θα τα βρει το πρωί...
μήπως...μήπως αντί τυρί να τρωγε κάνα μπιφτέκι; θα το δοκιμάσει την άλλη φορά. ίσως έτσι βαρύνουν οι σκέψεις και καταλαγιάσουν...
:)
φιλιά βρόχινα...
* Βούλα μου...
μ' έχει πιάσει μια μανία για αλλαγές τελευταία. ως και άλλο μπλογκ έφτιαξα πριν λίγο χαχαχαχαχ
μα έλεος!
:))
φιλιά βρόχινα...
Εγώ θ' άφηνα το τώρα μου λευκό.
Για να μπορώ να βάψω το "μετά" με τα πιό τρελλά χρώματα....
* βιολιστή μου...
και το τώρα μας όμως θέλει τα χρώματά του...
διψάει για...
...φιλιά βρόχινα...
:)
Και ποιός θα τους σώσει νεράιδά μου; Σε μια κοινωνία που ο ρομαντισμος πεθαίνει...
Ξυπνάτε, πεθαίνουμε ρεεεεεεεε!!!!
Φιλάκια κουκλίτσα μου!!!!
* άνεμε...
αχ μ' αρέσει όταν τα φωνάζεις μωρό μου εσύ. ρίχτα! κι εγώ μαζί σου...
:))
φιλιά βρόχινα κουκλί μου..
τι υπέροχο το φάντο!!!
η αίσθηση ενός κοινού ουρανού, ωραία φράση!μου την καρφίτσωσες και αυτή!
ο ουρανός πάντα έχει μια δόση κόκκινο εκεί λίγο πριν τη δύση.
* tov γλυκό μου...
έλα να σου τα καρφιτσώσω εγώ καμάρι μου ότι σου δίνω να φοράς. να στα βάλω σε μέρη που όμορφος να δείχνεις, στο πέρασμά σου άστρα να σκορπάς...
(αχ πώς τα λέω, πώς τα λέω :Ρ)
για σε θα βάλω και το κόκκινο φουστάνι :)))
φιλιά βρόχινα...
Ανάρτηση Σχολίου