Στην κρύπτη μου μέσα με χιλιάδες ξωτικά. Άφαντα. Απ’ αυτά που ξέρουν ότι τα νιώθω μα που καταλαβαίνουν πως δε θέλω να τα βλέπω...
Κλεισμένη σε νότες εκεί στα νοτισμένα μονοπάτια μου. Ξυπόλυτη κι αυτή τη φορά με φουσκάλες στα πόδια και σκισμένα γόνατα...
Ανάβω τα κεριά μου και παίζω την ταινία μου ξανά. Βλέπω πώς μου χαμογελούσαν. Μπορώ να σου πω και τι σκεφτόταν ο καθένας. Ήξερα και πού με κοιτούσαν. Και γιατί.
Άβολα; Όχι. Αν κάποτε ένιωθα άβολα, ούτε που θυμάμαι σε ποιο χωροχρόνο ήταν. Άδεια; Δεν χρειάζεται να το ομολογήσω. Πώς είναι δυνατόν, μου είπε, να νιώθεις έτσι; Εσύ το επιλέγεις, μου είπε κάποιος άλλος. Σ’ αρέσει να αυτοκαταστρέφεσαι, ε; μου λέει μια άλλη φωνή μέσα μου...
Δε χρειάζεται να δώσω απαντήσεις. Ακόμη μια φορά στάζω τις αλμυρές μου στάλες στα χείλη και τις καταπίνω. Αναμεμειγμένες με λίγο απ’ όλα. Και λίγο απ’ όλους. Έχει σημασία η γεύση;
Και γιατί κάτι πρέπει να έχει σημασία;
.
18 κεραυνοί:
Την "σημασία" την ορίζουμε τελικά μόνοι μας.
Ο καθένας με τον δικό του τρόπο, με τα δικά του "θέλω" και τα δικά του "όχι"...
Λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί.
Αλήθεια σου το λέω.
Όμορφο ξημέρωμα να έχεις.
μου έλειψες...
...και μου λείπεις...
σημασία; έλα μωρέ. μια λέξη κι αυτή σαν όλες τις άλλες...
φιλιά βρόχινα...
Υ.Γ. ειλικρινά δεν μπορώ να σταματήσω απ' το πρωί...(ξέρεις εσύ...)
Η ευλογημένη κατάρα σου είναι ότι έφαγες πολλά μήλα από το δέντρο ... κανείς φυσικά δεν σου διάβασε το manual , ούτε σε προειδοποίησε ότι αυτή η "αρρώστια" είναι ανίατη ... μπορείς να προσπαθήσεις να θυμηθείς κάτι , αλλά πως γίνεται να το ξεχάσεις αν έχει φωλιάσει στο μυαλό σου ...
Σε κάθε περίπτωση έχει σημασία το να μην έχει σημασία ...
Καλό βράδυ βρόχινή μου .... και βρόχινα φιλιά !!!
Βασικά... κάποτε είχε σημασία.
Αλλά τώρα... τι ψάχνεις μωρέ;
Σημασία έχει να υπάρχουν ακόμη κι'ας είναι όπως είναι.
Εδώ μπασταρδέψαν τα κηπευτικά να μας ποτίζουν δηλητήρια!!!
(Κάνω και μια Ελληνική μιζερογκρηνιούλα για να είμαστε και κοντά στην γη μην και πετάξουμε) :)))
Καλές αλμυρές στάλες και congratulations για τον Cat Stevens.
Pirate Kisses
bb
Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ
Δεν νομιζω πως εχει πια τιποτε σημασια...
Στο κατω κατω δωσε οτι γευση θες εσυ σε οτι θες εσυ.
Ισως να ναι καλυτερα ετσι
Καλημερα και καλη βδομαδα :)
* Krye μου...
δε ξέρω τι είδους επίδραση έχεις επάνω μου, μα το πέρασμά σου με κάνει να νιώθω απαλή κι αυτό μ' αρέσει...
ναι, τα πολλά μήλα το μόνο που φέρνουν είναι μια βαρυστομαχιά. άσε που δεν μπορείς ν' αποφύγεις και κάνα κρυμμένο σκουληκάκι εκεί μέσα :)
φιλιά βρόχινα μάτια μου...
* πειρατούλη μου...
ας ψιλογκρινιάζουμε κιόλας, στη φύση μας είναι. εξάλλου, στον άνεμο πάνε όλα...
:)
φιλιά βρόχινα...
* Μαρία μου...
το μυαλό φταίει για όλα. από κει ξεκινούν όλα τα αισθητήρια...
ουφ...
φιλιά βρόχινα...
Γουάτ δε χελλ χάπενντ;
Χωρίς αρμύρα πώς να γίνουν μεγάλα ταξίδια;
Αρμυριάζομαι που έχω καιρό
να νιώσω αρμύρα
θα πάω με Κάλας να πασπαλιστώ
και μετά όσο θέλεις σφύρα.
->παστός μπάτλερ
ΥΓ1: Μπορεί να συνεχιστεί και ως:
Πιες και μια μπύρα
και πες μου να πα να γαμηθώ.
--Εκ της ποιητικής συλλογής "Με σάλιο και υπομονή".--
Τί έπαθε το κοριτσάκι μου το μελαγχολικό..α, θα σε μαλώσω..και δεν ξέρω πως να το κάνω..για να σου αρέσει περισσότερο..ίσως "με σάλιο και υπομονή" είναι μια καλή ιδέα..Καλημέρες ανυπόμονες..
Απ’ όλα τα ξωτικά τ’ Άφαντα που σε συντροφεύουν
Εκεί μέσα στη νοτισμένη κρύπτη σου,
Νεράιδα μου,
Υπάρχει ένα μικρό ξωτικό
Γλυκό κι αθώο
Που ‘χει και κείνο ματωμένα γόνατα
Και φουσκάλες στα πόδια.
Που ‘χει δυο τεράστια, χαμογελαστά μάτια
Και δυο γαλάζια δάκρυα
Εκεί στην άκρη των χειλιών.
Εύκολα θα τ’ αναγνωρίσεις.
Μοιάζει πολύ στην παιδική σου φωτογραφία
Αυτή, που συντροφεύει τη μανούλα σου
Όσο λείπεις.
Αναζήτησε το ξωτικό της χαμένης σου αθωότητας,
Νεραϊδοβροχούλα μου,
Φαίνεται πως ήρθε ο καιρός
Της πρώτης αποτίμησης.
Και…. Ναι! Έχει σημασία η γεύση από τις αλμυρές σου
Στάλες.
Πρέπει να έχει σημασία!
Ακριβώς γιατί υπάρχει αυτό το γλυκό
«ξωτικούλι».
Κι όσο κι αν δε θέλεις να το βλέπεις,
Αυτό ξέρει πως το νιώθεις.
Και για να το κρατάς ακόμα
Εκεί στα νοτισμένα μονοπάτια σου
Σίγουρα έχει ακόμα σημασία η γεύση
Από τις αλμυρές σου στάλες.
Έναν ήλιο σου στέλνω
Έστω και πίσω από σύννεφα.
Καλημέρα!
* πειρατή...
αχ μια ωραία πεταλούδααααα :))
φιλιά βρόχινα μάτια μου...
* παστέ μου αδερφούλη...
άχου το!!!
καρδιά μου εσύ (μ'έπιασε τώρα. έξαρση τρυφερότητας :ΡΡ)
με σάλιο και υπομονή; χαχαχαχαχ
τη θέλω αυτή τη συλλογή. θα της κάνω και σούπερ παρουσίαση ;)
φιλιά βρόχινα καρδιά μου...
* ονειρούλα μου...
το χαμογελάκι σου θέλω και τίποτ' άλλο. αφού με ξέρεις τώρα. αν δεν ήμουν εξ ορισμού ανωμαλιάρα τι θα 'μουν; και τι θ' αγαπούσες, δηλαδή; τπτ!
:))
φιλιά βρόχινα μωρό μου...
* σταυρούλα μου...
υπέροχο το σχόλιό σου και πολύ αληθινό. ναι...αυτό το ξωτικό που λες δεν το χω ξεχάσει. το αφήνω και πάμε βόλτα μαζί στα κρυφά μας μονοπάτια. και το αγαπώ πολύ, κι ας μη το ξέρει κανείς όπως είναι...
καλώς ήρθες απ' τη βροχή μου...
φιλιά βρόχινα...
τι σημασία έχει η σημασία όταν ένα κάτι ισούται με τίποτα και αυτό σε κρύβει από το μέλλον;
* μωρουλίνι μου πώς σε ξέχασα τόσο καιρό εσένα εδώ χωρίς απάντηση;
δέχομαι τιμωρία:Ρ
φιλιά βρόχινα...
Ανάρτηση Σχολίου